'Niets verdwijnt helemaal. Er is niets in het universum dat maar één keer gebeurt en dan spoorloos is verdwenen. Alles wat gebeurt, schept informatie. En alle gecreëerde informatie beïnvloedt alles wat er daarna gebeurt. Zo bouwt het heelal op zichzelf voort. We weten dat dat in ons lichaam
gebeurt, dat het in de maatschappij gebeurt, en het heeft ook plaats in de natuur. Ik geloof dat dit een fundamenteel nieuwe manier is om het universum te beschouwen, als een zichzelf onderhoudend,
zelfevoluerend, zelfinformerend systeem.'

Laszlo vergelijkt het informatieveld met het elektromagnetisch veld dat altijd in het heelal aanwezig was, maar dat pas in de negentiende eeuw door Michael Faraday werd ontdekt. Voor zijn tijd hadden verschillende wetenschappers het bestaan van dat veld voorspeld, maar zij slaagden er niet in de aanwezigheid ervan te bewijzen. Laszlo: 'Je kon het niet aanraken – dus het bestond niet. En nu gebruiken we het elke dag met radio, televisie, satellieten en mobiele telefoons. Maar we gebruiken dat andere fundamentele veld ook voortdurend – ook al beseffen we dat niet. Mensen vermoeden
intuïtief al vijfduizend jaar dat al het leven op de een of andere wijze is verbonden. Ze voelen het – en in de huidige tijd weer steeds meer – maar er bestaat nog geen wetenschappelijke theorie die dat gevoel onderbouwt. Overigens: het gaat hier niet om iets nieuws. Het gaat om een herontdekking van inzichten die al lang een deel van de mensheid zijn. Mensen bezitten het vermogen om meer te bevatten dan alleen met de bekende zintuigen.'

De nieuwe theorie van het informatieveld verwerpt de evolutieleer van Darwin die ervan uitgaat dat puur toeval, een proces van willekeurige aanpassingen uiteindelijk voert naar de survival of the fittest.
Om de onwaarschijnlijkheid van het toeval van de Darwinleer te illustreren, wijst Laszlo op het feit dat er 'slechts' 500 miljoen jaar lag tussen de eerste bacterie en het ontstaan van complex leven op aarde. Hij vergelijkt het proces met de puzzelkubus van Rubik. Het doel van die kubus is om de zes
vlakken zes verschillende kleuren te geven. Het aantal mogelijke draaiingen die je op weg naar dat doel kunt maken, is gigantisch. Als je voor elke draai één seconde neemt, dan heb je 40 miljard jaar – drie keer langer dan het bestaan van het heelal – nodig om alle mogelijkheden uit te proberen. Maar:
er zijn gemiddeld slechts 120 handelingen – twee minuten – nodig om de kubus goed in elkaar te zetten als elke handeling wordt bevestigd of juist afgekeurd. Feedback – informatie – versnelt complexe processen exponentieel. Laszlo: 'Het is daarom onvoorstelbaar dat het heelal met al zijn
bijzondere, wetmatigheden en het complexe leven op aarde toevallig en willekeurig zijn ontstaan. Dat had veel en veel langer moeten duren. Je moet óf blind óf bevooroordeeld zijn om dat niet te aanvaarden.'

Zoals het gesprek met de professoren in Stuttgart illustreert, staan wetenschappers nog niet te trappelen de radicale nieuwe visie te omarmen. Laszlo, droogjes: 'Ach, zo gaat het altijd. De typische eerste reactie is: alles negeren dat niet past in de gangbare overtuigingen. Veertig jaar geleden begon ik me te verdiepen in systemen. Nu is systeemtheorie een gevestigde wetenschap. Zo zal het ook met het informatieveld gaan. De acceptatie duurt misschien nog een of twee decennia. De ontwikkelingen gaan snel. Het helpt niet dat de implicaties van de nieuwe theorie zo alomvattend zijn. Dat dwingt
wetenschappers zich buiten hun vertrouwde specialismen te begeven. Maar omdat er zoveel concurrentie bestaat, trekken wetenschappers zich juist terug in hun eigen "niches".'
Onbevangenheid blijkt een voorwaarde voor vooruitgang. 'Einstein was geen natuurkundige. Daarom stelde hij de juiste vragen', meent Laszlo.

(interview met Ervin Laszlo)